Die rocker met die plooigesig gesels met ons uit sy herehuis in ’n koue, nat Essex op die vooraand van sy vierkonsert-toer deur Suid-Afrika en hy kan nie wag om hier te kom nie.
En Suid-Afrika kan nie wag om hom te verwelkom nie – spykerhare, oopgeknoopte hemde, noupassende broek, de lot.
Dis 25 jaar sedert die man wat vir ons Maggie May, Sailing, Da Ya Think I’m Sexy en Forever Young gegee het, by Sun City opgetree het, en al kom hy deesdae in aanmerking vir afslag vir seniors, is die gees nog net so sterk soos destyds.
Die 63-jarige pa van sewe het ’n eenvoudige plan vir sy toer: Kap die treffers uit, sing met gevoel en laat die gehoor se tone krul.
Maar is hy ná veertig jaar van toer en aand ná aand dieselfde liedjies speel, nie siek en sat van dit alles nie?
‘‘Hel, nee, ek is bly ek kan doen wat ek nog altyd gedoen het.’’
Sokker en musiek was die enigste rigtings waarin ’n werkersklaskind van die vyftigs van Noord-Londen ooit belanggestel het.
‘‘Ek het soveel moontlik sokker geoefen en op die ou end by Brentford FC in Wes-Londen ’n leerlingkontrak onderteken.’’
Maar ná ’n paar weke van die eerstespan se stewels skoonmaak en vroegoggend-oefensessies het hy besluit ’n sokkerspeler se lewe is nie vir hom nie.
Hy het ’n paar jaar in Londen dit en dat gedoen voor die Engelse musieklegende Long John Baldry hom ontdek het en hy by sy groep, The Hoochie Coochie Men, aangesluit het.
Hul eerste optrede was in 1964 by die Twisted Wheel in Manchester en Rod was amper lam van vrees. Al manier waarop hy dit kon oorleef, was deur heelaand met sy rug na die gehoor te sing. ‘‘Dit het my kenmerk geword,’’ sê hy en giggel. ‘‘Die mense het gedink ek is koel.’’
Vier dekades, vele treffer-albums en verskeie beeldskone blondines later, en Rod the Mod – soos hy in die sewentigs bekend geraak het – is ’n lewende legende van popmusiek.
En hy het nog baie skop.
– Lees in Huisgenoot van 4 Desember meer oor Rod Stewart se passies.
